Zmuszona do poszukiwania prawdy o ludziach i świecie

I przybył mędrzec

 
I przybył mędrzec,
siwy pan
ze słomką w kapeluszu. 

Przybył, powiedział,
żeby iść
gdzie dźwięk nie sięgnie uszu.

Więc myśmy poszli,
daleko hen,
przez góry i przez lasy,

po czym on stanął,
powiedział: „precz” -
tak straszne miał zakwasy.
 

I

tylko ogień się tli

- klamki leżą bez drzwi

mewa leci i drwi -

coraz słabiej się tli

II

Tli się ognik, ten mały, ostatni.

Jego język liże twą skroń.

Bierze serce w mocny uścisk bratni,

by tak w morską rzucić się toń.

Na nic prośby, okrzyki, błagania.

Wszędzie popiół, sam popiół. Ląd.

Morski szczur z miną godną  szatana

morski zabrał dla ciebie prąd.

Padasz morskim wnet prądem rażony,

morskiej soli na ustach smak.

Synu morza, bądź błogosławiony.

Z morskiej toni życia daj znak.

III

Z prochu powstałeś i w proch się obrócisz,

by z prochu powstać ostatni raz.

Ognia się lękasz, odeń wzrok odwrócisz.

Błękit ujrzysz, lecz nie morskich fal.